Posted in Գրականություն

Ստեփան Զորյան — Ջրհորի մոտ — վերլուծում

Պատմվածքը պատմում է մի պատերազմային իրավիճակի մասին, որտեղ կռվում էին ավստրիացի և խորհրդային մարդիկ: Նրանք իրար տեղերով չէին զիջում և իրար հերթ չտալով առաջ էին շարժվում: Խորհրդային զինվորների մոտ եղած ջուրը կամաց-կամաց վերջանում էր և երբ իսպառ վերջացավ, երկար մտորումներից հետո զինվորներից Բաղդասարին ուղարկում են դիմացի ջրհորից ջուր բերելու: Նա սողեսող և մի փոքր էլ վախվորած գնում էր առաջ և ի վերջո, երբ տեղ է հասնում, սպիտակ թաշկինակը բարձրացնում է և հենց այդ պահին ջուր է լցնում: Ավստրացիները չեն կրակում և թողնում են, որ նա գնա: Նա տանում է ու տալիս է ջուրը տղաներին: Տղաները շատ են ուրախանում և խմում են, բայց տղաներից մի քանիսն են ընդամենը խմում, մյուս կեսը ծարավ են մնում: Դրա համար այս անգամ որոշում են գնալ բոլորով: Նախ մեկը, հետո երկուսը, հետո երեքը, հետո բոլորը, իսկ հետո նաև ավստրիացիները սկսում են գալ: Հայկական կողմը թույլ է տալիս, որ որպես փոխհատուցում նրանք էլ ջուր խմեն: Բայց մյուս անգամ արդեն երկու կողմն էլ միասին են գալիս: Ջրհորի մոտ նրանք վարում էին ջերմ զրույց, որի ընթացքում նրանք իրար փոխանցում էին հացի կտորներ և ծխախոտ: Նրանք միասին ծիծաղում էին և խոսում էին միմյանց հետ, սակայն չէին հասկանում իրար: Ամեն ինչից հետո ավստրիացիները և հայերը հեռանում են իրենց դիրքերը: Արդեն երեկոյան հրաման է գալիս, որ պետք է կրակել և պետք է առաջ գնալ: Սակայն տղաները չէին ուզում կրակել, քանի որ ուրիշ է, երբ կրակում են նրան, ում չեն էլ տեսել, և ուրիշ է, երբ կրակում են նրան, ում հետ դեռ մի քանի ժամ առաջ զրուցում էին: Սակայն նրանք ստիպված էին կրակել: Մի օր հետո հայերի կողմը պատահական գալիս են մի կապիտան և մի պորուչիկ: Այդ կապիտանը իր հետ տանում է Վասիլ Վասիլիչին: Տղաները հետաքրքրվում են և իմանում, որ Վասիլ Վասիլիչին սպանել են, քանի որ նա թույլ է տվել զինվորներին շփվել ավստրիացի զինվորների հետ: Նրանք շատ են ափսոսում այդ բարի մարդուն: Եվ որոշում են սպանել նրանց այժմյան հրամանատարին, որովհետև մտածում էին, որ նա է մեղավոր ամեն ինչի համար: Երեկոյան տղաներից մեկը կրակելու ժամանակ կրակում է նաև իրենց հրամանատարին: Ու բոլորը կարծում են, թե նա մահացել է ավստրիացու գնդակից:

 Պատմվածքը մարդկային ամուր հարաբերությունների, նվիրվածության ու ամենաանկեղծ հավատարմության մասին է։ Իմ կարծիքով ստեղծագործությունը մարդասիրության, ընկերասիրության, հավատարմության, բարության և խղճի մասին է: Երկու ազգի թշնամիներ ընկերանում են կռվի դաշտում, որի պատճառով էլ մահանում է Վասիլ Վասիլիչը: Պատերազմը շատ վատ բան է, որը վերացնում է մի մեծագույն նվեր՝ մարդուն: Ես շատ կցանկանայի, որ ամբողջ աշխարհով մեկ լիներ խաղաղություն, որտեղ ոչ մի երիտասարդ ստիպված չի լինի իր կյանքի գնով վճարել իր հայրենիքի ազատության և հայրենասիրության համար …

Հեղինակ՝

Ողջույն սիրելի ընթերցող, ես Ֆլորան եմ 17 տարեկան ընտրել եմ նախադպրոցական կրթությունը, շատ-շատ եմ սիրում փոքրիկներին։ Նախընտրում եմ ազատ ժամանակ ընթերցել, սիրում եմ գրել, ավելի շատ լսում եմ քան խոսում։ Այսքանը իմ մասին։Ուրախ եմ քեզ իմ բլոգում տեսնել, հուսով եմ կգտնես օգտակար նյութեր։ 🤩💛🌼

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s