1.Կարդացեք Ջ.Ռոդարու ,,Երևակայության քերականության,, հատվածը։
2. Գրեք փոքրիկ երևակայական պատմություններ։
Եղևնին դուրս եկավ արկղից և կանգնեց տան մեջտեղում։ Փոքրիկ Ալիսը վազեց, պտտվեց եղևնու շուրջը իսկ եղևնին հավասարվեց Ալիսի հասակին և ասաց.
— Դու սիրում ես Նոր տարին։
— Այո, սիրում եմ, գիտե՞ս այս տարի ձմեռ պապիկը ինձ հեծանիվ է բերելու։
— Իսկապե՞ս, շատ լավ է Իսկ դու չես ուզում ինձ զարդարել խաղալիքներով։
— Իհարկե ուզում եմ, չէ՞ որ ձմեռ պապիկը քեզ մոտ է թողնելու իմ նվերը։
— Դե սկսիր, ինձ զարդարել, շուտով կգա ձմեռ պապիկը իսկ ես դեռ պատրաստ չեմ։
—Մի տխրիր, տոնածառ քույրիկ ես քեզ հիմա կզարդարեմ խաղալիքներով և գունավոր լույսերով, և դու կլինես ամենագեղեցիկը։
Ալիսը սկսեց զարդարել եղևնուն և տվեց ամենատարբեր հարցերը իսկ եղևնին սիրով պատասխանում, խաղում և երգում էր Ալիսի հետ։
3. Փորձեք նախակրթարանի խմբերում իրավիճակներ ստեղծել, որտեղ երեխան փոքրիկ պատմություն կպատմի: Տեսագրեք պատումը:
Բառերի օգնությամբ կարող ես արարել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի
Ջոն Դյուին ասում է. ՙԵրեխաների հորինած պատմությունները ներքին տրամաբանության ամենատարբեր աստիճաններով են աչքի ընկնում. դրանցից ոմանք բոլորովին անկապ են, մյուսներում ծայրը ծայրին մի կերպ է հասնում: Եթե կապակցված պատմություն է, նշանակում է այն խոհածության ծնունդ է, իսկ վերջինս, որպես կանոն, տրամաբանորեն մտածելու կարողությամբ օժտված ուղեղի արգասիք է՚: Երեխաներն իրենք լիովին կարող են պատմություններ հորինել: Պատմությունը իրականությանը տիրապետելու առավել առաջ ընկած մի փուլ է, նյութին առավել ազատ տիրապետելու վկայություն: Պատմությունն արդեն իրականության ընկալման արձագանքն է, իսկ դա խաղից ավելի հեռուն է գնում: Դա կուտակված փորձն իմաստավորելու ջանք է, մերձեցում վերացական մտածողությանը: Պլաստիլինով կամ կավով խաղալիս երեխան միայն մի ախոյան ունի՝ նյութը, որով աշխատում է: Իսկ պատմության մեջ իր համար մի քանիսը կարող է հորինել, կարող է ստեղծել այն, ինչը ոչ մի նյութով չես արարի:
Ֆլորա Աճեմյան 